Walang titulo parang tayo

Mahal,

naalala mo pa ba yung panahon na ibinahagi mo ang pagkatao mo sa akin?

Na kung saan naging saksi ang haring buwan at nagkikislapang mga bituin,

Sa usapan natin na nagsimula lahat sa pagtipa mo ng dalawang letra.

Dalawang letra na nagbigay koneksyon sa buhay nating dalawa.

Malamang di mo na yun naaalala

Dahil katulad ng mga dahon sa panahon ng taglagas,

Ala-ala nati’y unti-unti nang nalalanta’t kumakalas

Pero mahal,

Labis ang aking saya,

Sa pagkakataong binigay sakin ng tadhana na makilala ka,

Makilala ang isang simpleng lalaki,

Simpleng lalaki na,

Nagpaniwala sa’kin na hindi kathang-isip ang salitang pag-ibig

At sa paglipas ng panahon na tayo’y magkasama,

Di ko alam, ako pala’y umiibig na.

Mahal,

Naalala mo pa ba?

Naalala mo pa ba yung pangako natin sa isa’t isa?

Na balang araw,

Tayo’y magkakasama.

Na kung saan

Kakain tayo,

Magtatawanan tayo,

Yung tayo lang

Tayo lang.

Pero mahal alam ko,

Na may mga bagay na nagbabago

Mga bagay na hindi na pwede,

Mga bagay na magiging ala-ala nalang

Mga bagay na nagkaroon na ng hangganan.

Kaya mahal nandito ako para humingi ng tawad

Patawad,

Patawad dahil pilit ko pa ring hinahabol ang atensyon mo,

Atensyon na hindi na magiging akin

Dahil sa iba ka na nakatingin

Patawad,

Patawad dahil iniisip ko pa rin yung mga ala-alang pinagsaluhan natin

Ala-alang nagbigay saya at pag-asa sa akin

Patawad,

Patawad dahil hinahangad ko pa rin ang pagdampi ng palad mo sa palad ko

Inaantay ang pagdaloy ng kuryente habang magkahawak kamay tayo

Patawad,

Patawad dahil hinihintay ko pa rin yung araw na masilayan ang mukha mo,

Yung mukha mong nakangiti,

Habang pinipisil ang aking pisngi

Patawad,

Patawad dahil inaasam ko pa rin yung yakap mo

Yung yakap na magbibigay sa akin ng konsuwelo

At magbibigay limot sa mga problema ko

Patawad,

Patawad dahil pilit pa rin kitang ginugulo,

Kahit alam kong pagod ka na at nasa estado na ng pagsuko

Patawad,

Patawad dahil hindi ko magawang tulungan ang sarili ko

Ng wala ang tulong mo

Suporta galing sayo

Na nagpapalakas ng loob ko

Patawad,

Patawad dahil hindi ko napansin,

Na sa bawat oras nang pagsagip mo sa akin

Ika’y nalulunod rin

Patawad,

Patawad sa pagsabi na ayos lang ako

Kahit sa loob ko, durog na durog ako

Dahil ayokong isipin mo na mahina ako,

Dahil gusto kong ipakita na kaya ko,

Kasi nga sabi mo na kaya ko

At naniniwala akong kaya ko

Patawad,

Patawad dahil nag-aalala pa rin ako sa’yo,

Isa sa mga bagay na nakasanayan ko at pagpaparamdam ko ng kahalagahan mo

Patawad,

Patawad dahil patuloy pa rin ang pagtibok ng puso ko,

Na kung saan pangalan mo ang bulong nito

Oo bulong,

Bulong nalang ang kaya niyang gawin

Matapos ang araw-araw na pagsigaw nito

Pagsigaw nang paulit-ulit sa pangalan mo

Patawad,

Patawad dahil patuloy pa rin akong umaasa na ako at ikaw ang bubuo sa salitang “tayo”

Pero ang salitang tayo

Ay hindi na magkakatotoo

Dahil sa simula palang,

Alam kong,

Isa lamang ito sa mga ilusyon ko.

At patawad,

Patawad,

Patawad dahil patuloy pa rin kitang minamahal,

Mahal, mahal na mahal kita,

Mahal na mahal na mahal kita,

Mahal patawad,

Patawarin mo ako kung mahal pa rin kita

Ay patawad kung ikaw pa rin, kasi ikaw lang talaga.

Prinsipe ng Pagkakataon

Prinsipe.
Siya’y nagsilbing prinsipe ng pagkakataon
Pagkakataong hindi ko pwedeng makalimutan
Pagkakataong dala-dala ko magpakailanman
Tindig at tikas, sa kanya’y lumalabas
Mga mata niya’y singkit,
na para bang may mga bituing nakaukit
Mala-rosas na labi, punung-puno ng ngiti
Ngiting kay tamis na nagbibigay epekto kung bakit pagtibok ng puso ko’y bumibilis
Boses niya’y parang musika, bawat nota’y dahan dahang sumisiksik sa entrada ng aking tenga
Napakagandang musika na dumadaloy,
Nagbibigay ng ginhawa sa mga oras ng panaghoy,
Sa panahong malamig,
Yakap niya’y nagbigay init,
Sa panahon ng sakit,
Aruga at alaga sakin ay hindi niya ipinagkait,
Landas nami’y pinagkalapit,
Koneksyon ay pinag-higpit,
Pero kahit kelan puso niya’y di ko makakamit
Kamay niya’y bumitaw na sa pagkapit,
Mga mata ko’y ayaw nang pumikit,
Tulala sa kanyang pagkawala,
Di alam kung magkikita pa,
Mukha niya’y gustong masilayan pa,
Presensya niya’y gustong maramdaman pa,
Pero aking prinsipe’y naglalakbay na,
Naglalakbay patungo sa kastilyo ng kanyang tunay na prinsesa.

Hanggang Sa Muli

Mahal, tanda ko pa
Nung una tayong nagkakilala
Sa ilalim ng buwan
Tayo’y naging magkatipan
Sa isang simpleng salita
Diwa nati’y pinagsama
Sa loob ng ilang buwan
Puso ko sayo’y nakaramdam
Bawat pintig nito’y
Ikaw ang inaasam
Ngunit tadhana’y sadyang mapaglinlang
Puso mo’y iba ang laman
At hindi pwedeng magkapiling kailanman
Ngayo’y, ika’y lumisan
Batid ko lagi ang iyong kasiyahan
Luha man ang kapalit
Kaligayahan mo’y di ko ipagkakait
Mahal kita,
Ito nalang ang aking masasambit
Sapagkat di ko na kaya pang umimik sa sobrang sakit
Mahal, mag-iingat ka lagi
Hangad ko lagi ang ngiti sa’yong mga labi
Mahal, mahal na mahal kita
At ako’y magpapaalam na.

Ako Nga Ba Si Paraluman?

Naglalakbay ang aking diwa,

Sa daang di ko mawari kung saan papunta,

Tangay ng hangin,

Napapaligiran ng magandang hardin,

Nagsisi-awitang mga ibon,

Nagsisi-indakang mga dahon,

Na tila ba katawan ko’y iwinawagayway

At dahan-dahang inaakay

Bakas ng aking mga yapak,

Nanatili sa daanang warat,

Habang ang aking sapantaha

Ay unti-unting nawawala

Balintataw ko’y tulala

Bibig ko’y nakasara

Patuloy sa pag-usad

Hanggang sa isang edipisyo, ako ay napadpad

Entrada’y bumukas

Ako’y patuloy pa rin sa pagkaripas

Sa durungawan liwanag saki’y dumungaw

Isang tinig ang umalingawngaw,

Ako’y napatigil Bumungad sakin presensya ng isang guwardya sibil

Ulirat ko’y bumalik

At bigla akong napahagikgik

Ngitngit ang sinukli

Ng tauhang nasa loob ng bakal na yupi-yupi

Kamay ng isang misteryosong lalaki Sa kamay ko’y dumampi

Ako’y kanyang hinila

Habang ang kawal sa ami’y sumama,

Isang harang na punung-puno ng wakwak

Sa harapan nami’y lumagapak

Boses na nag-abot ng yamba

Pangamba sa amin ang dala

Nagsimulang kumilos ang dalawa kong kasama

Para utasin ang di maipaliwanag na mahika

Pilit kaming umaalpas

Pero di kami makatakas

Hawak pa rin ako ng lalaki

Na para bang isa akong mamahaling rubi

Bibig niya’y bumuka

At nagpakawala ng salita

Nahirapan akong ulinigin

Ang mga katagang pinaparating niya sa akin

Isang palaso ang pumukaw sa aming koneksyon

Galing sa di malamang direksyon

Bigla niya akong niyapos

Kasabay ng pulang katas sa katawan niya’y umaagos

Pagbagsak ng luha’y di napigilan,

Sa huling orbita ng orasan,

Tinawag niya akong paraluman,

Ito’y nagsilbing kanyang pahimakas

Tuluyan na rin akong nakaalpas

Mga mata ko’y aking iminulat

At napagtanto kong panaginip pala ang lahat.